Films: Culi-films

L'Aile ou la Cuisse

Scène uit de film L'Aile ou la cuise.

Louis de Funès die de "Guide Duchemin" jaarlijks uitgeeft. U begrijpt wat er is bedoeld.

Hij gaat op inspectie, vermomd als oud vrouwtje, ook terwijl er een andere inspecteur van hem aanwezig is, die ervoor zorgt goed herkend te worden en dus gefêteerd.

Zoon, geplande opvolger, maar die werkt liever in het circus.

Nog eens op inspectie, vermomd als rare Amerikaan...

Oftewel: een opeenvolging van eigenlijk niets met elkaar te maken hebbende humoristische deel-verhaaltjes.

Nog een. Een zogenaamde loodgieter blijkt een infiltrant van de concurrentie te zijn.

Et cetera ad infinitum, en als je De Funès leuk vindt dan is dit een heel leuke film.

An

Een beeld uit de film An.

De Engelse titel van de film is Sweet bean. De Japanners gebruiken veel aduki-bonen, in het Japans Azuki, 小豆. Er wordt van alles mee gemaakt tot soep toe, en ook de spruiten en de peulen worden gegeten. Die spruiten heten Aduki in het Japans. Het meest wordt de boon gebruikt voor zoet spul, zoals ijs en bonenpasta. Die bonenpasta, Anko of An (餡子; de titel), daar gaat het om in de film.

Van die Anko wordt ook van alles en nog wat gemaakt. Zoete broodjes, gebakjes, dumplings, cake, gelei... En ook Dorayaki (どら焼き) en dat is wat er in de film mee gemaakt wordt. Twee pannenkoekjes met dat bonenspul ertussen.

Ze worden gemaakt door een ex-crimineel, waar zich een oud vrouwtje aanmeldt, zeggend dat ze daar graag wil werken. Niks ervan, steeds weer, tot ze die man haar bonenpasta laat proeven.

Het loopt allemaal prachtig af totdat dat vrouwtje verdwenen is, als de film op drie-vierde is. Vanaf dat moment is het allemaal niet duidelijk meer. Allemaal moeilijke dingen...

Babettes Gæstebud

Scène uit de film Babettes Gæstebud.

Babettes feest uit het Deens.

Ik hou het kort, want ik bespreek deze film later ook uitgebreid (met enkele andere; met de films die ik de beste vind).

Frans meisje wordt huishoudster bij twee oudere Deense zeer vrome dames. Leuk dorpje, leuke mensen, ze doet haar werk en vooral het koken uitstekend.
Na een jaar of 15 krijgt ze geld; loterij; iemand in Frankrijk koopt elke maand een lot voor haar.
Gebruikt dat geld om fantastische etenswaar en wijn uit Frankrijk te laten komen, en een zeer groot feestmaal aan te richten. Zo goed dat alle dorpstwisten erna verdwenen zijn.

Zie ook Selectie films.

Bella Martha

Een scène uit de film Bella Martha. Martha in de restaurant-keuken.

Op een gegeven moment zegt Martha "Geen design, geen exotische toevoegingen, enkel de vis" en zo moet het. Maar ja, het is wel een vreselijk opdringerig wijf. Ruzie zoeken en enorm overdrijven ook nog. Een restaurant-keuken vol trutten waarvan het afstraalt dat ze de ballen van koken weten; slecht geacteerd dus.

Maar goed, een koude control-freak die van alles en nog wat voor de kiezen krijgt.

Bienvenue chez les Ch'tis

Een scène uit de film, waarop men vrolijk luncht aan een terras-tafeltje.

Is dit een eetfilm? Nou nee, maar voor mij wel. Het draait namelijk feitelijk om het weegeven van hoe slecht het leven is in Noord-West Frankrijk, in vergelijking met dat in het Zuid-Oosten.
Met als saillant voorbeeld de heftig stinkende Maroilles.

Heerlijke kaas in een ovenschotel met aardappel en veel zoete ui. Marouflette, welk gerecht niet voor niets ook wel Ch'tiflette heet.

Big Night

Scène uit de film Big Night.

Een aardige film, vooral ook omdat je ziet hoe bepaalde dingen worden gemaakt, zoals een timbaal van pasta.

Zo'n timbaal maakte ik ook ooit, maar met rijst, en met een duiven-ragoût erin, een Bomba di riso.

Het verhaal is niet enorm, het plot is een beetje vaag en uitgesmeerd.

Le Bœuf Clandestin

Een scène uit de film Le Bœuf Clandestin.

Niet bedoeld als eetfilm, maar toch een prachtige film over eten.

Een zakenman wordt vegetariër omdat een heel belangrijke opdrachtgever dat ook is. In werkelijkheid wordt hij wat later betrapt op het stiekem eten van een côte à l'os, een runderkotelet. Zie de foto.

Die opdrachtgever is jood, keppeltje, restaurant, die zakenman bestelt een tournedos, komt op tafel, dan zegt die jood dat hij vegetariër is, en even later zitten twee van de straat geroepen gendarmes aan die tournedos. Zeer Frans allemaal.

Een schitterende film waarin alle vormen van eten aan de orde komen. Het kan allemaal niet nóg Franser.

Chocolat

Een scène uit de film Chocolat.

Een Engels gesproken film die speelt in een Frans dorpje. Een vrouw met een dochtertje begint een (erg goede) chocolaterie in een dorpje. Dat is meteen al tegen het zere been, want het is vastentijd. Vreemd: die vastentijd is institutioneel, dus katholiek, terwijl de hele gang van de Heilige Mis erg protestants aandoet.

Maar goed, de kwaliteit van de bonbons overwint alles.

(Er zijn meer films met dezelfde titel. Deze is uit 2000.)

The Cook, the Thief, his Wife and her Lover

Een scène uit de film The Cook, the Thief, his Wife and her Lover.

Ik geef maar even de Wiki tekst.

"De crimineel Albert Spica bezoekt elke avond restaurant Le Hollandais in het gezelschap van zijn echtgenote Georgina en zijn trawanten. Wanneer Georgina in het restaurant kennismaakt met een boekhandelaar, die in alle opzichten verschilt van haar man, valt ze meteen voor hem. Ze krijgen een intieme relatie, waarbij ze elke avond onder de neus van Albert Spica op een andere plek in het restaurant de liefde bedrijven. De kok fungeert daarbij als dekmantel. Als Albert Spica er echter achter komt, neemt hij wraak. Vervolgens neemt ook zijn vrouw wraak op haar man."

Het plot zal ik niet vertellen.

Een heel aardige film.

Zie ook Selectie films.

Eat Man Drink Woman

Een scène uit de film Eat Man Drink Woman.

Een fantastische film alleen al wat betreft het zíen hoe er in de professionele Chinese keuken gewerkt wordt.

Het verhaal is totaal onduidelijk, althans er spelen verschillende verhalen door elkaar. Een gepensioneerde chef kookt zeer uitgebreid voor zijn familie; een dochter die "nog steeds niet getrouwd is" verliest haar geld aan een malafide makelaar. Kleine verhalen tussendoor zoals opa die zijn kleindochter erg lekkere lunchgerechten komt brengen op school.

Estomago

Een scène uit de film Estomago.

Hele mooie Brazilliaanse film.

Iemand komt naar de stad en ontdekt dat hij kan leven als kok. In eerste instantie uiterst mager, maar de eigenaar van een Italiaans restaurant ontdekt dan hem, en de Italiaanse keuken vouwt zich open voor die kok, inclusief de wijn. Hhet gaat van beter naar beter.

Een ding. Het is uiterst onduidelijk wat die "eten in gevangenis-scènes"(?) steeds zijn.

Wel een wat chaotische film.

La Grande Bouffe

Een scène uit de film La Grande Bouffe.

Ik denk dat dit veruit de bekendste eet-film is. Prachtige film, al vind ik hem wel wat erg lang. Prachtige scènes zoals dat scheten laten. Prachtig materiaal: etenswaar, auto's, villa's en hun antieke inrichting...

Je leest "een zwarte komedie"; ach. Je leest "kritiek op de consumptie-maatschappij": komkom. Je leest "cult-film": ja!

Dat die Ugo een chef-kok is vind ik niet echt goed uit de verf komen. Hij was dat dan ook niet, ik bedoel de acteur.

De plot, het gezamelijk zich dood eten, komt niet goed uit de verf. Het gebeurt wel, langzamerhand, en niet als plot.

The Hundred-Foot Journey

Een scène uit de film The Hundred-Foot Journey.

Een heel aardige film. Een Indiase familie begint in een Frans dorp, alwaar een sterrenrestaurant, een India's restaurant. Veel onderlinge ruzie.

Om een lang verhaal kort te maken: een van die Indiërs wordt uiteindelijk sterren-chef in Parijs maar keert met heimwee naar het dorp en naar de vrouwelijke sous-chef van dat sterrenrestaurant terug en naar die vrouw.

Jiro dreams of sushi

Scène uit de film 'Jiro dreams of sushi'.

De beste sushi ter wereld.

De inkoop van tonijn, van andere vis (die verkoper die moeite heeft die octopus van zijn arm af te krijgen), het snijden van levende vis, gesprek met de rijstleverancier, kleine tonijn laten ze twee dagen in de koeling, grote acht tot tien dagen, sushi rijst koken in een soort hogedruk-pan.

"De sushi rijst met de azijn en sojasaus geeft umami", maar wanneer wordt die sojasaus dan gebruikt?

Veel Japans gezeik; "Pas na tien jaar mag je omelet bakken".

Ongelofelijk aanstellerige zeik-muziek waardoor je veel van de conversatie niet hoort.

Zeer leerzaam, maar die Jiro is een glimlachende abjecte engerd.

Kings of Pastry

Een scène uit de film Kings of Pastry.

Een VPRO-coproductie, dus veel gehijg en geblaas, en niks diepgaands over de culinaire essentie.
Nauwelijks iets over smaak, zowat niks anders dan hoe het eruit moet zien. Dat is voorwaar de Nederlandse inbreng. En de Franse inbreng komt er op neer dat je je zeer terdege realiseert dat een patissier niet de kunstenaar moet gaan uithangen. "Wij moeten artistieke aanpassingen doen"; "Wij moeten schoonheden creëren". Het ene ding ziet er nóg belachelijker uit dan het andere.

En als maar weer over hoe moeilijk het is om de titel M.O.F. te krijgen, Meilleur Ouvrier de France, beste Franse ambachtsman, gevolgd door geklets zoals "Als je de titel krijgt als je er nog niet klaar voor bent, dan krijg je later problemen."

Schitterend! Meer dan een jaar voorbereiding, een heeft zelfs speciaal een huis laten bouwen met daarin een ruimte voor de fabrikage van dat wedstrijdstuk, dagen en dagen aan zo'n stuk werken, en het dan kapot laten flikkeren! En dat gebeurt niet één van de zes maar drie!

De klassieke Franse keuken is prachtig, maar dit is enorm opgefokte flauwekul. Een documentaire met ontzettende kutmuziek, met Sarkozy die de prijzen uitreikt, en gemaakt door domme schreeuwers die denken dat de titel M.O.F. met patisserie te maken heeft. Dat heeft te maken met ambachten, met handwerk. Koffiebranders, sommeliers, chocolatiers, charcutiers, barmen, ijsmakers, maître d'hôtels, koks niet te vergeten, kaasboeren... En dat is nog lang niet alles. Tuinarchitecten, diamantairs, lingerie-producenten, smeden, encadreurs, tapijtherstellers, kappers, zwembadbouwers, opticiens, gebittenmakers, kantklossers, tonneliers, schilders, lassers, borduurders, glasblazers en zo kan ik nog een uur doorgaan.

Kissed by the Grape

Een still uit de documentaire Kissed by the Grape.

Een documentaire over ecologische landbouw. Over "Organic wine" uit Chili, maar je hoort ook Italiaans en Portugees spreken.

Veel gehijg en geblaas. Een chaotisch rommeltje. Sensatiebeluste flauwekul. Wedstrijden druiven persen met je voeten, flikker op. Muziek van Candy Dulfer, ook dat nog.

De enige man met redelijke praat, zeer redelijk ook nog, is Miguel E. Torres. Niet de eerste de beste dan ook.

El Pollo, el Pez y el Cangrejo Real

Een scène uit de documentaire De kip, de Vis en de Koningskrab.

De kip, de Vis en de Koningskrab, een Spaans-talige documentaire over de Bocuse d'Or, de gouden Bocuse. Gevolgd wordt de Spaane kok Jesús Almagro, die in deze jaarlijkse competitie zijn land vertegenwoordigd. De winnaar krijgt een bronzen beeldje van de inmiddels overleden in pannen roerende druipkaars Bocuse.

Net zoals die Kings of Pastry enorme flauwekul allemaal. Gehijg, geblaas, saus, verf, toeters en bellen.
Goede koks ongetwijfeld (wel veel getrut en gekut), maar laten ze in Godsnaam hun mond houden en geen "grote wijsheden" gaan verkondigen.

Een portret van Bocuse.

De Smaak van de Ziel

Een still uit de documentaire De Smaak van de Ziel.

Een documentaire van de NCRV, over Erik van Loo, chef-kok en eigenaar van restaurant Parkheuvel in Rotterdam, en over Paul van Craenenbroeck, een keurder van de Michelin-gids.

Weer van die koks die nul verstand van filosofie hebben, maar wel "grote woorden" moeten gaan spreken over de smaak. Laat ze Goddomme La Physiologie du Goût lezen, achter het fornuis gaan staan, en verder hun bek houden.
"Je handen laten doen wat je in je hoofd bedacht hebt" en daarbij kijken of je iets ontzettend diepzinnigs zegt. "Ik kan niet beter koken als [dan] ik het vandaag doe. Morgen misschien wel maar vandaag niet." Goh!

La Soupe aux Choux

Een scène uit de film La Soupe aux Choux.

Twee ouwe boeren, een ervan De Funès, die enorme hoeveelheden wijn drinken, koolsoep eten en enorme scheten laten. Die scheten lokken een marsmannetje, die verslaafd raakt aan die koolsoep, die soep meeneemt naar zijn planeet enzovoorts.

Funès bij de huisarts, hoeveel drinkt u, een liter of drie, vier per dag. Deed me denken aan die uiterst pragmatische tekst die in de late vijftiger jaren langs de departementale wegen stond met zo'n sterretjes-wijnfles ernaast: Ne buvez plus qu'un litre par jour, Drink niet meer dan een liter per dag (een Franse geheelonthouder noemde Reve dat).

Om een lang en ontzettend leuk verhaal kort te maken: er wordt een hoop nieuwbouw rond de twee boerderijtjes van die ouwe mannen gebouwd, en ze worden met boerderijen en erf overgebracht naar die planeet.

Tampopo

Een scène uit de film Tampopo.

Schitterende film.

Hoe een sjofel tentje waar ze ramen serveren, noedelsoep, uitgroeit tot de allerbeste. Ramen; we hebben het dus over Japan.

Er komt een ramen-meester aan te pas, het begint met vrachtwagen-chauffeurs waarvan er een het boek van die meester leest, die eten altijd in ramen-tentjes, eten ergens slecht (bij mevrouw Tampopo) enzovoorts. Die vrouw gaan ze helpen. Er komt spioneren bij te pas, gluren door een kiertje hoe die-en-die zijn bouillon maakt, bij een ander de vuilnisbak doorzoeken, "Ze gebruiken ook vissenkoppen!"

Zie ook Selectie films.

Vatel

Een scène uit de film Vatel.

Een historisch drama, een kostuum-drama. Vatel is de chef-kok van de Prins van Condé. die Lodewijk XIV ontvangt en een enorm maal laat opdienen, in de hoop dat Louis hem generaal zal maken.

Vatel pleegt uiteindelijk zelfmoord, en van de reden daarvan gaan allerlei versies rond. Hij zou niet kunnen trouwen met de maitresse van de prins wegens standverschil, er zou te weinig vlees aan het spit zijn, de vis zou te laat gekomen zijn...

Zoals Courtine en veel andere mensen met culinair verstand en met keuken-ervaring kunnen die twee laatste versies naar de prullenbak, en de eerste versie lijkt mij verzonnen voor de verfilming.

Als je tegen Depardieu kunt dan is het een erg aardige film.

(Google op charlie hebdo depardieu en ga naar Afbeeldingen!)

Der Zauberberg

Een scène uit de film Der Zauberberg.

Geen culifilm, maar een andere film waarin méér gegeten wordt ken ik niet. En dan heb ik het nog niet over de rijkelijk vloeiende drank. In een sanatorium.